Więzadła poboczne

Uszkodzenie więzadeł pobocznych stawu kolanowego rozpoznanie, profilaktyka, leczenie.

 

Więzadła poboczne – urazy

Uszkodzenie więzadeł pobocznych stawu kolanowego najczęściej ma miejsce podczas uprawiania sportu. Obrażeniu częściej ulega więzadło piszczelowe.

 

Więzadła poboczne – czynniki wywołujące uraz:

• Bezpośredni;
• Uraz koślawiący;
• Uraz szpotawiący;
• Uraz skrętny.

Na stopień uszkodzenia wpływa wielkość oraz czas działającej siły np. Zgięty staw – uraz od strony bocznej – jako pierwsze zerwaniu ulega więzadło poboczne piszczelowe, następnie więzadło krzyżowe przednie natomiast przy dużym zgięciu i sile skierowanej ku tyłowi – tylne. Przyśrodkowy kierunek działania siły – jako pierwsze uszkodzeniu ulega więzadło poboczne strzałkowe, przy jednoczesnym przeproście kolana – uszkodzeniu ulega również więzadło krzyżowe przednie. Uszkodzenie struktur tylno-bocznych stawu z jednoczesnym zerwaniem więzadła krzyżowego tylnego zaliczane jest do ciężkich uszkodzeń.

 

Więzadła poboczne – objawy kliniczne urazu

W zależności od ciężkości urazu wyróżniamy następujące stopnie skręceń

Stopień I – uszkodzenia niewielkie, nie przekraczające przerwania 1/3 ilości włókien z niewielkim upośledzeniem funkcji.

• Rozwarcie szczeliny stawowej nie przekraczające 5 mm.

Stopień II – uszkodzenie ilości włókien w przedziale od 1/3 do 2/3.

• Obrzęk stawu po stronie uszkodzenia;
• Zwykle krwawy wylew;
• Niewielka niestabilność;
• Rozwarcie szczeliny stawowej od 5 do 9 mm.

Stopień III  –  zerwanie całego więzadła.

• Duża niestabilność;
• Znaczny obrzęk;
• Krwawy wylew;
• Rozwarcie szczeliny stawowej powyżej 10 mm.

 

Więzadła poboczne – diagnostyka obrazowa urazów

RTG w celu wykluczenia złamania, z zastosowaniem swoistego ucisku w celu potwierdzenia uszkodzenia więzadeł krzyżowych. W zestarzałych uszkodzeniach można dopatrzeć się w okolicy przyśrodkowego przyczepu udowego ogniska zwapnienia tzw. zespół Pellegrini – Stieda. MR – W świeżym uszkodzeniu więzadła pobocznego piszczelowego obrazuje obrzęk tej okolicy oraz krwiak w miejscu uszkodzonego przyczepu. W stopniu 3. Pojawiają się zmiany  w obrębie przyczepu piszczelowego lub strzałkowego.  Badanie MR umożliwia ponadto zdiagnozowanie stanu łąkotek i więzadeł krzyżowych.

 

Więzadła poboczne – leczenie uszkodzeń

Stopień II i III. Obecnie w kwestii leczenia więzadła pobocznego piszczelowego przeważa nieoperacyjny model terapii. Decyzja o podjęciu terapii nieinwazyjnej może nastąpić po wykluczeniu zerwania więzadeł krzyżowych.  Jednak w I i II stopniu zerwania więzadła piszczelowego rzadko dochodzi do współtowarzyszącego uszkodzenia więzadeł krzyżowych.

Ważne ! – stosujemy jak najkrótszy okres unieruchomienia (do kilku dni).

Również od początku dążymy do osiągnięcia pełnego wyprostu w stawie. Bezpośrednio po urazie zaleca się stosowanie okładów z lodu. W celu ułatwienia leczenia funkcjonalnego bardzo często stosuje się farmakoterapię przeciwbólową.  Wzmacniamy mięśnie grupy tylnej uda oraz mięsień czworogłowy w zamkniętych łańcuchach kinematycznych. Wiele dyskusji wywołuje stosowanie ortezy z szynami bocznymi i zawiasem.  Z pewnością stosowanie tej ortezy w stopniu pierwszym nie jest uzasadnione. Natomiast w stopniu II zasadność zastosowania należy rozważyć indywidualnie.  Orteza może być pomocna w fazie powrotu do aktywności sportowej. Przy urazach I stopnia trwa to około 2 tygodni natomiast przy stopniu II około 3 tygodni. W przypadku rehabilitacji sportowców możliwie szybko wprowadzamy elementy ćwiczeń charakterystyczne dla uprawianej przez nich dyscypliny.

Stopień III W stopniu III zwiększa się prawdopodobieństwo uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego i łąkotki przyśrodkowej tzw. triada O’ Donoghue’a. Izolowane uszkodzenie więzadła pobocznego piszczelowego

• Unieruchomienie stawu (około 3 tygodnie);
• Krioterapia;
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne;
• Chód z asekuracją kul łokciowych.

Po okresie unieruchomienia dążymy do poprawy zakresu ruchu oraz siły mięśniowej. Uzasadnione bywa stosowanie ortezy z szynami bocznymi i zawiasem, którą można stosować również po powrocie do aktywności sportowej (zwykle po 3-6 tygodniach od urazu).

Leczenie operacyjne W przypadku izolowanych uszkodzeń więzadła pobocznego piszczelowego nie zaleca się stosowania leczenia operacyjnego z uwagi na powikłania związane z deficytem zakresu ruchomości. Przy jednoczesnym uszkodzeniu więzadła pobocznego piszczelowego z więzadłem krzyżowym przednim w pierwszej fazie zaleca się leczenie zachowawcze następnie rekonstrukcję więzadła krzyżowego przedniego. W przypadku jednoczesnego uszkodzenia więzadła pobocznego strzałkowego i krzyżowego przedniego w fazie ostrej zaleca się wykonanie naprawy przedziału tylno-bocznego następnie odroczonej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego.

[dt_button size=”big” style=”default” animation=”none” color_mode=”default” icon=”” icon_align=”left” color=”” link=”http://urazysportowe.net/kontakt/” target_blank=”true”]Umów wizytę[/dt_button]